«حُسْنُ الْخُلْقِ مَجْلَبَةٌ لِلْمَوَدَّةِ» «١» خوش خلقى، دوستى ديگران را جلب مى‌كند.
٢- آبادى شهرها و درازى عمرها: با صميمى شدن انسانها نسبت به يكديگر طبعاً دغدغه‌ها، جنگ اعصاب، بى‌اعتمادى، اضطراب و دلهره و ... رخت برمى‌بندد و افراد جامعه در امنيت روحى و اعتماد متقابل به كار و تلاش مى‌پردازند، همديگر را در كارها يارى مى‌دهند، براى همنوعان دلسوزى مى‌كنند، غمخوار هم مى‌شوند و در چنين فضايى، هر كسى زندگى راحتى خواهد داشت، شهرها آباد مى‌گردد و بيمارى‌ها كم مى‌شود و عمرها نيز طولانى مى‌شود؛ علاوه بر آن خداوند نيز بر چنين اجتماعى نظر لطف خواهد داشت و آنها را يارى خواهد داد. امام صادق عليه السلام فرمود:
«الْبِرُّ وَ حُسْنُ الْخُلْقِ يَعْمُرانِ الدِّيارَ وَ يَزيدانِ فِى الْاعْمارِ» «٢» نيكى و خوشخويى، شهرها را آباد و عمرها را زياد خواهد كرد.
ب- فردى‌ كارهاى نيك و صفات زيبا، بيش از سودى كه به ديگران مى‌رسانند، صاحب خويش را نفع مى‌بخشند و مى‌توان گفت؛ سود فردى حسن خلق به مراتب از آثار اجتماعى آن بيشتر است، و اين در حالى است كه فرد خوش اخلاق، در آثار اجتماعى آن صفت پسنديده نيز شريك است:
١- روزى فراوان: امير مؤمنان عليه السلام فرمود:
«حُسْنُ الْخُلْقِ يَزيدُ فِى الرِّزْقِ» «٣» ٢- خير دنيا و آخرت: رسول اكرم صلى الله عليه و آله فرمود: