رابطه با دين‌ خوش اخلاقى يك خوى زيباى انسانى است و در وجود هر كس- صرف نظر از آيين و مرامش- ممكن است يافت شود، با اين وصف، ارتباطى ناگسستنى با شريعت مقدس الهى دارد. پيام‌آوران خدا، بدون استثنا، خوشخو بوده‌اند، «١» و خوش اخلاقى نه تنها علامت تديّن است بلكه به تعبير رهبر بزرگوار اسلام صلى الله عليه و آله، نصف دين را تشكيل مى‌دهد:
«حُسْنُ الْخُلْقِ نِصْفُ الدّينِ» «٢» از سخن حضرت امام باقر عليه السلام نيز برمى‌آيد كه هر چه مؤمن خوشخوتر باشد، ايمانش كامل‌تر است:
«انَّ اكْمَلَ الْمُؤْمِنينَ ايماناً احْسَنُهُمْ خُلْقاً» «٣» همراهان‌ سجاياى اخلاقى در يكديگر تأثير متقابل دارند و گاه به طور مجموعى، آثار ارزشمندى را خلق مى‌كنند؛ در روايات اهل بيت عليهم السلام همان‌گونه كه حسن خلق به‌طور انفرادى مورد بحث قرار گرفته، گاهى نيز با فضايل ديگر همراه شده است كه علاوه بر اثبات مطلب فوق، خوشخويى را با آن فضايل هم‌سنگ مى‌داند:
رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله، خوشخويى را همرديف تقوا دانسته و آن دو را قوى‌ترين عامل ورود به بهشت معرفى كرده است:
«اكْثَرُ ما تَلِجُ بِهِ امَّتِى الْجَنَّةَ؛ تَقْوَى اللَّهِ وَ حُسْنُ الْخُلْقِ» «٤» امّت من، بيشتر به وسيله تقوا و خوش خلقى وارد بهشت مى‌شوند.