درس دهم: حسن خلق‌ واژه «حسن خلق» گاه، كاربردى عام و فراگير دارد و همه كردار، گفتار و صفات نيكو را در برمى‌گيرد «١» ولى بيشتر به معناى خاص و محدود يعنى نرمخويى، زيباگويى و خوش برخوردى به كار مى‌رود. شخصى از امام صادق عليه السلام درباره حسن خلق توضيح خواست، آن حضرت در پاسخ فرمود:
«تُلَيِّنُ جَناحَكَ وَ تُطَيِّبُ كَلامَكَ وَ تَلْقى‌ اخاكَ بِبِشْرٍ حَسَنٍ» «٢» رفتارت را ملاطفت‌آميز و سخنت را پاكيزه كرده با خوشرويى برادرت را ملاقات كنى.
ارزش خوشخويى‌ اين صفت زيبا در كلام آسمانى رسول اكرم صلى الله عليه و آله به عنوان سنگين‌ترين عمل در ترازوى قيامت آمده است:
«ما يُوضَعُ فى‌ ميزانِ امْرِءٍ يَوْمَ الْقِيامَةِ افْضَلُ مِنْ حُسْنِ الْخُلْقِ» «٣» روز قيامت، در ترازوى (اعمال) شخص، چيزى برتر از خوشخويى قرار نمى‌گيرد.
حضرت امير عليه السلام نيز آن را بهترين همنشين دانسته و فرموده است:
«حُسْنُ الْخُلْقِ خَيْرُ قَرينٍ» «٤»