ادّعاى مزبور، درست و مورد قبول عقل و منطق است و قرآن هم بر آن تصريح كرده است؛ اما نه اين‌گونه كه شبهه‌كننده برداشت كرده، و از آن در جهت نفى لزوم مراجعه به وحى و در نهايت انكار ولايت فقيه سود جسته است. اين‌گونه برداشت از آيات قرآن مصداق روشن «كَلِمَةُ حَقٍّ يُرادُ بِهَا الْباطِلُ» يا اين كه تفسير به رأى است.
براى روشن شدن مطلب ناچاريم پيرامون مسأله شورا و جايگاه آن در متون اسلامى (قرآن و روايات) و موارد كاربرد آن اشاره‌اى داشته باشيم.
شورا در متون اسلامى‌ الف- قرآن كريم‌ در قرآن كريم، آياتى درباره شورا آمده، و در آنها تصريح شده كه كارها را با مشورت يكديگر انجام دهيد:
١- «... وَ امْرُهُمْ شُورى‌ بَيْنَهُمْ.» «١» و كارهايشان به صورت مشورت در ميان آنهاست.
٢- «... وَ شاوِرْهُمْ فِى‌الْامْرِ فَاذا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ.» «٢» و در كارها با آنها (مسلمانان) مشورت كن، اما هنگامى كه تصميم گرفتى (قاطع باش) و بر خدا توكّل كن.
اين آيات بر اهميّت شورا و نقش مهم و تعيين‌كننده آن در مسائل سياسى- اجتماعى اسلام دلالت مى‌كنند.
ب- روايات‌ روايات در زمينه شورا و مشورت زياد است، در اينجا چند روايت را ذكر مى‌كنيم. «٣» ١- رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: