مقدمه‌ بر كسى پوشيده نيست كه اديان آسمانى و پيامبران الهى، بويژه پيامبران اولوالعزم، و در رأس آنان پيامبر خاتم صلى الله عليه و آله همگى يك هدف را تعقيب مى‌كردند و آن «نجات انسان از هواپرستى و پليديهاى اخلاقى و نيز رهايى وى از اسارت و بنح‌گى طاغوتها و رساندنش به كمال مطلوب انسانى و كرامتل‌اى نفسانى در سايه توحيد و خداپرستى» بوده است.
آن بزرگواران در راستاى نيل به اين آرمانهاى مدّس تا سرحدّ ايثار جان، تلاش و از خود گذشتگى كرده‌اند، و در اين راه موفقيتهايى هم داشپه‌اند؛ حتى برخى از پيامبران از جمله حضرت داود، سليمان، يوسف عليهم السلام و رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله توانسته‌اند در سايه‌عنايات خاصه الهى به تشكيل حكومت د: نى بر پايه قوانين آسمانى هر چند در برهه كوتاهى از زمان توفيق يابند، و احكام گ قوانين سعادت‌آفرين الهى را على‌رغم موانع زياد پياده كنند، و الگوى خوبى از «مدينه فاضله الهى» را در سايه حكومت دينى فرا راه بشر قرار دهند.
ليق- ايم حكومتها بيش از اندك زمانى به خاطر علل و عواملى دوام و استمرار نيافت. مهمترين اين عوامل، جهل و نادانى، هواپرستى و دنياگرايى توده مردم آن روزگار از يكسو، و كارشكنيها و عصيانگريهاى حكّام طاغوتى و سردمداران زر و زور و تزوير از سوى د اين خصلتهاى ناپسند در كنار دنياگرايى و دين‌گريزى توده‌ها موجب مى‌گشت تا جباران و طاغوتها از آنان در جهت مبارزه با رهبران الهى و مصلحان راستين سود جويند، و آنان را از رسيدن به‌