«ولايت فقيه» در قانون اساسى، ضمن گسترده شدن دامنه بحثها بر شدت آنها نيز افزوده شد.
در آن زمان به لحاظ آشنايى بيشتر مخالفان ولايت فقيه با نظامهاى موجود در جهان و ناشناخته بودن مفهوم عميق ولايت فقيه و زواياى مختلف آن براى عموم حتى نيروهاى خودى، اين امكان براى مخالفان ولايت فقيه فراهم شده بود تا بيشتر بتوانند در اين جهت بر تئورى ولايت فقيه خدشه وارد سازند. اما آنچه كه در اين ميان كفه اين مناقشات را به سود خوديها سنگين مى‌كرد، گذشته از تلاش انديشمندان اسلامى در آن زمان همچون آيةا ... شهيد مطهرى و آيةا ... شهيد دكتر بهشتى و غير آنان، اعتقادات عميق مردم مسلمان و تبعيت محض آنان از حضرت امام (ره) بود.
كشمكشهاى تئوريك پيرامون ولايت فقيه همچنان به شكل سايه روشن ادامه داشت تا اين كه در سال ١٣٦٨ با افزوده شدن لفظ «مطلقه» به واژه ولايت، در اصل ٥٦ قانون اساسى شوك شديد ديگرى بر اندام سياستمداران و انديشه‌ورزان مخالف نظام وارد، و بر شدت وحدت تعارضات و مخالفتهاى مخالفان نيز افزوده شد. و در ضمن سرآغازى شد براى بروز دو ديدگاه متفاوت درباره ولايت فقيه ميان نيروهاى طرفدار و حامى انقلاب.
اين امر ادامه داشت تا اين كه پس از ارتحال ملكوتى امام خمينى (ره)، مقام معظم رهبرى حضرت آيةا ... العظمى خامنه‌اى از سوى خبرگان به ولايت امر و امامت امت برگزيده شد و زمام امور حكومت را بدست گرفت. از اين مرحله به بعد مخالفتها آشكارتر و پيچيده‌تر شد؛ و مخالفان نظام ولايى به تلاشهاى خود در مبارزه با ولايت فقيه همسو با برخى عناصر ساده‌لوح و بريده از انقلاب شدّت بخشيدند.
بر اين اساس، با اين كه اصل ولايت فقيه و ضرورت تداوم رهبرى امامان معصوم عليهم السلام در عصر غيبت- چنانكه امام راحل (ره) (درآغاز كتاب ولايت فقيه) فرمود- از مسائلى است كه اثباتش نياز به ارايه دليل نيست بلكه تصورش موجب تصديقش مى‌گردد، ولى با وجود مخالفتها و القاى شبهه‌هاى فراوان از سوى مخالفان- كه احياناً موجب پيدايش پرسشهايى در اذهان برخى از نيروهاى خودى هم شده است- طرح بحث ولايت فقيه در قالب پرسش و پاسخ و دفع شبهات وارده، همراه با تبيين ابعاد آن ضرور مى‌نمايد.
از اين رو در، ادامه طرح و پاسخ برخى شبهات مهم پيرامون اصل حكومت اسلامى، در اين قسمت به طرح و پاسخ برخى شبهات مهم پيرامون ولايت فقيه مى‌پردازيم.