حاكميت دينى
 
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص

حاكميت دينى - ابراهیم زاده، عبدالله - الصفحة ٤٤

تفكيك ناپذير بودن دين و سياست اشاره كرديم، ولى اهميت مسأله اقتضا مى‌كند كه در اين باره بحث و تحقيق بيشترى صورت گيرد، و به طور مستدل راههاى اثبات سياست و حكومت از ديدگاه اسلام، و نيز دلايل جداناپذيرى دين و سياست در اسلام بيان گردد.
ضرورت عقلى و فطرى حكومت‌ براى تبيين اين‌كه چگونه در اسلام ضرورت عقلى و فطرى حكومت تأييد و اثبات شده است. ناچار به ذكر مقدمه‌اى هستيم.
پژوهشهاى جامعه‌شناسان نشان مى‌دهد كه تشكيل دولت و حكومت هميشه و در همه شرايط يك ضرورت اجتناب ناپذير عقلى و فطرى بوده و مى‌باشد، و نمى‌توان از آن بى‌نياز بود. زيرا بشر مدنى بالطبع است، و تنها در سايه يك زندگى اجتماعى و تشكيلات منسجم سياسى كه در آن حقوق انسانها محترم شمرده شود مى‌تواند به حيات خود ادامه دهد، در غير اين صورت زندگى بشر شكل انسانى و معقولى نخواهد داشت، بلكه هرج و مرج، بربريت و توحش، حق‌كشى و نابرابرى از نوع جنگل و بى‌قانونى زورمدارانه بر آنها حاكم خواهد بود.
با نگاهى به تاريخ بشر، چه در دوران كهن و چه در دوران اخير روشن مى‌شود كه همواره انسان بر حسب احساس نياز فطرى و عقلى در حال اجتماع مى‌زيسته است.
روشن است زندگى اجتماعى: روابط اجتماعى، تلاش همگانى، تعاون و همكارى از راه تقسيم كار، قانون گرايى، رعايت مصالح اجتماعى و منافع عمومى و ساير پديده‌هاى اجتماعى را به دنبال دارد. در چنين شرايطى است كه نياز به تشكيلات منسجم سياسى- اجتماعى احساس مى‌شود تا در سايه آن پديده‌هاى اجتماعى و مسؤوليتهاى فردى و اجتماعى جايگاه حقيقى خود را پيدا كنند، و فعاليتهاى افراد براى حفظ و بقاى اجتماع و حقوق افراد به ثمر بنشيند.
رسالت اساسى دولت و حكومت از اين چهارچوب بيرون نيست، و از آنجا كه همه نوع فعاليتهاى برشمرده براى جامعه ضرورى است. وجود تشكيلات سامان دهنده آنها «حكومت» نيز ضرورى است.