٢- حاكم حسكانى از ابن عباس نقل كرده كه گفته است: منظور از «وَ يَتْلُوُه شَاهِدٌ مِنْهُ» فقط على عليه السلام است. «١» ٣- جلال‌الدّين سيوطى در ذيل آيه مزبور از امير مؤمنان عليه السلام نقل كرده است كه فرمود: هيچ مردى از قريش نيست، مگر آن‌كه آياتى از قرآن درباره‌اش نازل شده. شخصى سؤال كرد كدام آيه درباره تو نازل شده؟ فرمود: آيا سوره هود را نخوانده‌اى كه مى‌فرمايد: «آيا كسى كه دليل آشكارى از پروردگارش دارد و به‌دنبال آن، شاهدى از خود او مى‌باشد»؟ رسول خدا صلى الله عليه و آله داراى «بيّنه» از پروردگار خويش است و من شاهدى از خود او هستم. «٢» ٤- از طريق شيعه نيز روايات بسيارى نقل شده. از جمله اصبغ بن نباته نقل كرده كه اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود: اگر كُرسى قضاوت را برايم مى‌نهادند، بر آن مى‌نشستم و ميان اهل تورات به تورات آنها و ميان اهل انجيل به انجيل آنها و ميان اهل فرقان به فرقان آنها حكم مى‌كردم، آنچنان قضاوتى كه روشن و نورانى به سمت خدا بالا رود. به خدا سوگند، هيچ آيه‌اى در كتاب خدا در شب يا در روز نازل نشده، مگر اين‌كه مى‌دانم كه درباره چه كسى نازل شده است و .... آنگاه مردى برخاست و گفت: اى امير مؤمنان، آيه‌اى كه درباره تو نازل شده كدام است؟ فرمود: «آيا نشنيده‌اى كه خداوند فرمود: «افَمَنْ كانَ عَلى‌ بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ يَتْلُوُهُ شاهِدٌ مِنْهُ» همانا رسول خدا صلى الله عليه و آله بر بيّنه‌اى از پروردگارش است و من شاهدى براى او از خود او و در پى او هستم. «٣»