در آيات قرآن، در موارد متعدد ديگرى نيز صيغه جمع براى اطلاق بر مفرد به كار رفته است؛ مانند: «الَّذينَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ انَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ» «١» كسانى كه مردم به آنها گفتند: دشمنان عليه شما اجتماع كرده‌اند، از آنها بترسيد. مراد از «النّاس»، طبق قول همه مفسران يك فرد است حالا يا آنچنان كه جمعى از مفسّران تصريح كرده‌اند، نعيم بن مسعود است كه از ابوسفيان اموالى گرفته بود تا مسلمانان را از قدرت مشركان بترساند. «٢» يا غير او، در هر حال منظور يك نفر است كه اين سخن را گفته است ولى از او با لفظ جمع تعبير شده است. «لَقَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّذينَ قالُوا انَّ اللَّهَ فَقيرٌ وَ نَحْنُ اغْنِياءُ» «٣» خداوند گفتار كسانى را شنيد كه مى‌گفتند خدا فقير است و ما بى‌نيازيم. منظور از «الَّذين» طبق تصريح جمعى از مفسّران حىّ بن اخطب يا فنحاص است. «٤»