امامت از ديدگاه عقل و نقل - کریمی، جعفر - الصفحة ١٣٠

اسْمُهُ (فيهِمْ) وَ كَذلِكَ جَعَلْناكُمْ امَّةً وَسَطاً» «١» مقصود خداوند از اين كه فرموده: «تا آنان شاهدان بر مردم باشند» ما هستيم. پس رسول خدا شاهد بر ما و ما شاهدان خدا بر مردم و حجّت او در زمين هستيم. و ما كسانى هستيم كه خداوند درباره‌شان فرموده: «و اينچنين شما را امّت وسط قرار داديم.» از امام باقر عليه السلام نيز نقل شده است كه فرمود: «وَ لَا يَكُونُ شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ الَّا الْائِمَّةُ وَالرُّسُلُ وَ امَّا الْامَّةُ فَغَيْرُ جائِزٍ انْ يَسْتَشْهَدَهَا اللَّهُ وَ فيهِمْ مَنْ لا تَجُوزُ شَهادَتُهُ عَلى‌ حَزْمَةِ بَقْلٍ» «٢» شاهدان بر مردم جز امامان و پيامبران نيستند. و اما امّت، پس جايز نيست كه خدا آنان را به شهادت طلبد، در حالى كه در ميان آنها كسى وجود دارد كه شهادت او درباره بسته سبزى (يا پر كاهى) هم پذيرفته نمى‌شود!