امامت از ديدگاه عقل و نقل - کریمی، جعفر - الصفحة ١٤٣
هر نوع تحريف و سخن باطل و محفوظ از هرگونه دستبرد باقى مانده است، عترت نيز بايد از مقام «عصمت» برخوردار باشد، و گرنه ابتدا و انتهاى حديث با هم تناقض دارد؛ زيرا بر فرض، اگر در موردى، حكم عترت مخالف حكم قرآن باشد، عمل به هر دو مستلزم تناقض مىشود و عمل نمودن به يكى و ترك ديگرى با مفاد حديث ثقلين مبنى بر لزوم پيروى بدون قيد و شرط از «كتاب و عترت»، سازگار نيست. و چون پيامبر صلى الله عليه و آله دستورى نمىدهد كه مستلزم تناقض باشد، پس عترت نيز همانند قرآن از هرگونه خطا و باطل منزّه است.
علاوه بر اين كه پيامبر صلى الله عليه و آله در مقام بيان راه نجات بشريت از مفاسد و انحرافات در تمام زمانها است و اين اقتضا مىكند كه بهترين، جامعترين و مطمئنترين راه را در اختيار انسانها قرار دهد. اگر عترت از مقام عصمت برخوردار نباشد، مستلزم نقض چنين غرض مهمى خواهد بود؛ زيرا عدم عصمت، موجب سلب اعتماد مردم گرديده، زمينه پيروى كامل از آنان را از بين خواهد برد.
٣- عترت چه كسانىاند؟
«عترت» بهمعناى فرزندان، نوادگان و خاندان است «١» كه بهطور دقيق، با اهل بيت مرادف است، همانگونه كه واژه «اهل بيت» در حديث، بَدَل از عترت آمده و يكسانى آن دو را مىرساند. (منظور از «اهل بيت» در درس ١٢ بيان گرديد.)
٤- تفكيك ناپذيرى قرآن و عترت عليهم السلام از يكديگر
آخرين نكته قابل توجه در حديث شريف، تفكيك ناپذيرى قرآن و عترت از يكديگر است؛ بدين معنا كه آنچه راه نجات بشريت و شرط سعادت امّت مىباشد، تمسّك به قرآن و عترت- با هم- بوده و اين دو تا قيامت از يكديگر جداشدنى نيستند. از اين رو