امامت از ديدگاه عقل و نقل - کریمی، جعفر - الصفحة ١١٩
بتپرستى خود را وسيله تقرّب به خدا مىدانند. و اين با ذوق سليم سازگارى ندارد. «١»
ج- محبّت مردم نسبت به نزديكان خود
طبق اين احتمال، معناى آيه چنين است: «از شما درخواست اجرى ندارم جز آن كه نسبت به خويشاوندان خود محبّت داشته باشيد و با آنان رابطه دوستى و پيوند خويشى برقرار كنيد. «٢»
پاسخ اين نظريه آن است كه اسلام مردم را به محبّت خويشاوندان- بهطور مطلق- دعوت نكرده، بلكه معيار دوستىها و دشمنىها ايمان به خداست. «٣» از اين رو، محبّت مردم نسبت به نزديكان خود به صرف رابطه خويشاوندى و با صرف نظر از آنكه مؤمن باشند يا نباشند، نمىتواند مورد نظر آيه شريفه باشد.
گذشته از آن، تناسب و رابطهاى ميان رسالت پيامبر صلى الله عليه و آله و محبّت مردم نسبت به بستگان خود وجود ندارد تا اين پاداش آن قرار گيرد. «٤»
د- محبّت عترت پيامبر صلى الله عليه و آله
ديدگاه گروهى از مفسّران اهل سنّت و تمام مفسّران شيعه آن است كه منظور از «دوست داشتن قربى» محبّت نسبت به خويشاوندان پيامبر صلى الله عليه و آله مىباشد كه عترت و اهل بيت آن حضرت هستند. «٥» اين نظريه بر حق است و در ادامه، آن را تبيين مىكنيم.
محبّت اهل بيت عليهم السلام، رمز تداوم رسالت: قرآن كريم در آيات متعدّدى، منطق و سيره اخلاقى پيامبران الهى عليه السلام رادرانجام رسالت بزرگشان، اينگونه بيان نموده كه آنان هيچ