درس يازدهم: آيه «مباهله» «فَمَنْ حاجَّكَ فيهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنائَنَا وَ ابْنائَكُمْ وَ نِسائَنا وَ نِسائَكُمْ وَ انْفُسَنَا وَ انْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبيِنَ» «١» هرگاه پس از علم و دانشى كه (درباره مسيح) به تو رسيده كسانى با تو به محاجّه و ستيز برخاستند، به آنها بگو: بياييد فرزندان خودمان و فرزندان خودتان، زنان خودمان و زنان خودتان و نفوس خودمان و نفوس خودتان را دعوت نماييم، سپس مباهله كنيم و لعنت خدا را بر دروغگويان قرار دهيم. معناى «مباهله» كلمه «نَبْتَهِلْ، از ريشه «بَهْل» به معناى رها كردن و واگذار نمودن بدون قيد و شرط و ابتهال به‌معناى تضرّع و اصرار در دعاست. «مباهله» نيز به معناى نفرين كردن دو نفر به يكديگر است، به اين ترتيب كه افرادى كه درباره يك مسأله مهم مذهبى با هم گفتگو و نزاع دارند، در يك جا جمع شوند، به درگاه خدا تضرّع كنند و از او بخواهند كه دروغگو را رسوا سازد و مجازات كند. «٢»