درس اول: كليات‌ تبيين واژه‌ها «امامت» از اصول قطعى و از مباحث عمده و زيربنايى عقايد و معارف دينى به‌حساب مى‌آيد. آيات و روايات بسيارى نشانگر اهميّت و ارزش والاى اين اصل است. در برخى از روايات، از آن به‌عنوان «اساس اسلام و شاخه سربلند آن» يادگرديده و در برخى ديگر، مردن بدون معرفت امام، از نوع مرگ جاهليت شمرده شده است. امام رضا عليه السلام مى‌فرمايند: «انَّ الْامامَةَ زِمامُ الدّينِ وَ نِظامُ الْمُسْلِمينَ وَ صَلاحُ الدُّنْيا وَ عِزُّالْمُؤْمِنينَ، انَّ الْامامَةَ أُسُّ الْاسْلامِ النَّامِي وَ فَرْعُهُ السَّامِي» «١» امامت، مهار دين و مايه نظام مسلمانان و صلاح دنيا و عزّت مؤمنان است. امامت، اساس و ريشه اسلام بالنده و شاخه سربلند آن است. رسول خدا صلى الله عليه و آله نيز مى‌فرمايند: «مَنْ ماتَ لا يَعْرِفُ امامَهُ ماتَ مِيْتَةً جاهِلِيَّةً» «٢» كسى كه بميرد در حاليكه امامش را نمى‌شناسد، به مرگ جاهليت مرده است. براى شناخت بهتر و بيشتر مسأله امامت، بررسى آن را در آيات و روايات پى مى‌گيريم. ابتدا به تبيين واژه‌هاى امامت و ولايت مى‌پردازيم: