خلاصه‌ ١- آيه شريفه «شهادت» در مقام تكريم امّت اسلام، آنان‌را به صفت «امّت وسط» توصيف نموده و هدف‌از اين كرامت را شاهد قراردادن آنان بر مردم و شاهد بودن پيامبر صلى الله عليه و آله بر آنان ذكر فرموده‌است. ٢- در بيان مقصود از «امّت وسط» دو نظر عمده وجود دارد: يكى آن‌كه گفته‌اند: معناى وسط قرار گرفتن امّت اسلام آن است كه آنان داراى طريقه و برنامه‌اى معتدل و ميانه مى‌باشند، در مقابل كسانى همانند يهود و مشركان- كه تمام توجهشان به بُعد مادى است و كمالات معنوى انسان را فراموش كرده‌اند- اما امّت اسلامى راه صحيح فطرت انسانى و سازندگى اخلاقى و طريقه اعتدال در تأمين نيازهاى مادى و معنوى را طى كرده است. اينان شاهد و ميزان ديگرانند و با اعتدال خود، شاهدى بر خروج دو طرف مُفرِط و مفرِّط از جاده حق و هدايت مى‌باشند. ٣- تفسير ديگرى كه درباره آيه شريفه ذكر شده و برخى روايات نيز شاهد بر آن مى‌باشد، اين است كه: «شهادت» به‌معناى مشاهده و دريافت حقيقت اعمال مردم در دنيا براى اداى شهادت در روز قيامت است. بايد اين دريافت همراه با حضور و اشراف كامل بر همه جوانب كارها و آگاهى از اعمال مخفيانه، حقيقت و باطن اعمال و انگيزه‌هاى قلبى افراد باشد. و اين تنها براى اولياى خاص الهى و ائمّه معصوم عليهم السلام امكان پذير است. مقصود آيه نيز اينها هستند.