خلاصه‌ ١- آيه تطهير، مبيّن عصمت اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله است. ٢- منظور آيه تطهير از «اراده» اراده تكوينى الهى است، نه اراده تشريعى؛ زيرا متعلق اراده تشريعى خداوند، فعل و عمل ديگران است، در حالى‌كه متعلق اراده در آيه تطهير، فعل الهى است. علاوه بر آن، اراده تشريعى خداوند بر زدودن رجس، مختص اهل بيت عليهم السلام نيست، بلكه همگان را شامل مى‌شود، درحالى‌كه آيه تطهير، در مقام اثبات ويژگى خاصى براى اهل بيت عليهم السلام است. ٣- مراد از اهل بيت، اصحاب كسا است؛ به دليل روايات بسيارى كه از شيعه و سنّى در اين زمينه رسيده و آنان‌را در پنج نفر منحصركرده و شمول آيه تطهير نسبت‌به زنان پيامبر و خويشان او را نفى مى‌كند. ٤- تعلق اراده الهى بر تطهير اهل بيت عليهم السلام جبرآور نيست؛ زيرا منظور اين است كه خداوند آنان را از نظر علم و آگاهى، چنان مجهز كرده كه به اختيار خود، از اين علم استفاده مى‌نمايند و گناه نمى‌كنند، همان‌گونه كه شخص آگاه از نتايج زيانبار سم، هرگز به اختيار خود، آن را نمى‌خورد.