امامت از ديدگاه عقل و نقل - کریمی، جعفر - الصفحة ٧١
اسلامى شده بودند و جزيه مىپرداختند. پس پيامبر صلى الله عليه و آله از آنان ترسى نداشت.
علاوه بر آن، آيه شريفه بعدى متضمن تكليفى سخت و گفتارى تند به اهل كتاب نيست تا در ابلاغ آن، احساس خطر شود، درحالىكه پيامبر صلى الله عليه و آله در روزهاى نخست بعثت، مأمور ابلاغ پيامهايى سختتر و خطرناكتر از اين گرديده بود و آن رساندن پيام توحيد و نفى شرك و بتپرستى به گوش كفار قريش و مشركان عرب بود. هنگام دعوت آنان، با آنكه خشنتر، خونريزتر و خطرناكتر از اهل كتاب بودند، خداوند پيامبرش را اينگونه تهديد و تأكيد بر لزوم تبليغ نكرد و وعده حفظ و نگهدارى نداد. پس اين آيه ارتباطى با آيات قبل و بعد ندارد و پيامبر صلى الله عليه و آله را مأمور ابلاغ حكم خطير و جديدى كرده است. «١»
ب- پيام اصل دين و مجموع احكام و معارف الهى
نظريه ديگرى كه از سوى عمده مفسّران اهل سنّت ذكر شده آن است كه آيه شريفه در روزهاى اول بعثت نازل گرديده و آنچه را پيامبر صلى الله عليه و آله مأمور تبليغ آن گرديده، اصل دين و مجموع احكام و معارف الهى است كه ازسوى خداوند نازل شده است. بنابراين، خداوند به پيامبر صلى الله عليه و آله مىفرمايد كه بايد تمامى آنچه را بر او نازل شده، بهصورت كامل، به مردم ابلاغ كند و اگر برخى از احكام را تبليغ نمايد و برخى را نرساند، هيچ يك از بخشهاى رسالت الهى را انجام نداده است؛ زيرا امتيازى در بعضى از احكام نسبت به بعضى ديگر، از لحاظ لزوم ابلاغ، نيست. پس اگر بعضى از احكام را نرساند، گويى در ابلاغ تمام احكام غفلت ورزيده، همانگونه كه اگر كسى به بعضى از احكام دين ايمان نياورد، مانند كسى است كه به تمام آن ايمان نياورده است. «٢»
نقد ديدگاه دوم: از لحن و محتواى آيه كاملًا ظاهر است كه آيه مدتها بعد از بعثت نازل شده، زمانى كه پيامبر صلى الله عليه و آله بسيارى از احكام و معارف الهى را ابلاغ كرده و بعد از آن مدت، مأمور به ابلاغ چيزى شده كه از ابلاغ آن بر دينش مىترسيده است و خداوند او را تسلى داده كه از مردم نترس، من تو را حفظ مىكنم و او را تهديد هم كرده كه اگر اين