تمسّك به قرآن، به تنهايى- بدون عترت- آنگونه كه برخى پس از رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله شعار غلط و انحرافى «كَفانا كِتابُ اللَّه» (كتاب خدا ما را بس است) را در ميان امت اسلامى مطرح كردند، تخلّف از دستور نجاتبخش پيامبر صلى الله عليه و آله است. راز تفكيك‌ناپذيرى قرآن و عترت از يكديگر اين است كه همان‌گونه كه حضور وجود مقدّس رسول خدا صلى الله عليه و آله در كنار قرآن، به‌عنوان مفسّر و بيانگر احكام نورانى آن و مجرى قوانين سعادت آفرينش ضرورى و حتمى است، عترت پيامبر صلى الله عليه و آله، كه همان امامان معصوم عليهم السلام و حاملان علوم و معارف قرآن مى‌باشند، نيز به‌عنوان كارشناسان دين، مسؤوليت اجرا، تبيين و تفسير حقايق بلند آن را برعهده دارند و بايد پيوسته براى فهم صحيح دين، در كنار قرآن مورد توجه قرار گيرند. بنابراين، عترت نقش پاسدارى از قرآن و جلوگيرى از راه يافتن هرگونه تحريف و بدعت به حريم مقدس آن را برعهده دارد و كنار گذا شتن آنان موجب پيدايش افكار انحرافى، تفسيرهاى غلط و عدم اجراى صحيح احكام قرآن و در نتيجه، مهجور ماندن آن مى‌گردد. و اين نشانگر ضرورت وجود امام معصوم عليهم السلام در هر زمان تا روز قيامت است. زرقانى مالكى نقل كرده كه علّامه سمهودى (از بزرگان اهل سنّت) گفته است: اين حديث مى‌فهماند كه هميشه، تا روز قيامت، كسى كه شايسته تمسّك باشد، از عترت پيامبر وجود دارد و در اين صورت است كه سفارش پيامبر درباره تمسّك به آنان صحيح خواهد بود، همان‌گونه كه در مورد قرآن نيز چنين است. از اين‌رو، آنان مايه امنيّت اهل زمينند كه هرگاه نباشند، اهل زمين نخواهند بود. «١» از سوى ديگر، تمسّك به اهل بيت عليهم السلام نيز بدون عمل به قرآن مفهومى ندارد و صرف دوستى اهل بيت و مهجور گذاشتن قرآن، سعادت را تأمين نخواهد كرد. نكته ظريف‌تر اين‌كه قرآن و عترت از يكديگر جدا نيستند و اگر كسى بواقع از قرآن‌