خلاصه‌ ١- آيه «مو امامت از ديدگاه عقل و نقل ١٢٩ ب - شهادت اولياى الهى بر حقيقت اعمال ..... ص : ١٢٨ دّت» دوستى نزديكان پيامبر را اجر رسالت معرفى كرده و از امّت درخواست نموده است بدان اقدام كنند. ٢- درباره «قُربى‌» نظرياتى مطرح گرديده است: الف- رابطه خويشاوندى با پيامبر صلى الله عليه و آله؛ ب- قرب الهى؛ ج- محبت مردم نسبت به نزديكان خود؛ د- محبّت اهل بيت پيامبر عليهم السلام، كه نظريّه گروهى‌از مفسران اهل سنّت و تمام مفسران شيعه است. ٣- درخواست اين اجر از سوى پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله برخلاف سيره اخلاقى پيامبران الهى و سخن خود آن حضرت درباره درخواست نكردن اجرى بر رسالت خودش نيست؛ زيرا اجرى كه در آيه درخواست شده، چيزى نيست كه نفعش به پيامبر صلى الله عليه و آله برسد، بلكه در حقيقت، به سود خود امّت است، به‌دليل اين‌كه پيوند قلبى با پيشوايان معصوم عليهم السلام برقرار مى‌كنند، همانها كه مظهر تمام كمالات و فضايل مى‌باشند و همين محبت زمينه‌ساز هدايت و اطاعت از حق مى‌شود و رمز تداوم رسالت پيامبر صلى الله عليه و آله و سعادت مردم است. ٤- مراد از «قربى‌» تمامى افراد خانواده پيامبر صلى الله عليه و آله نيست، بلكه مقصود ائمّه معصوم عليهم السلام مى‌باشند كه از مقام و طهارت برخوردار بوده و محبّتشان راهگشاى انسان به سوى خداست.