امامت از ديدگاه عقل و نقل - کریمی، جعفر - الصفحة ٩٣
درس دهم: آيه «بيّنه»
«افَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ وَ مِنْ قَبْلِهِ كِتابُ مُوسى امَاماً وَ رَحْمَةً اولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَ مَنْ يَكْفُرْ بِهِ مِنَ الْاحْزَابِ فالنَّارُ مَوْعِدُهُ فَلا تَكُ في مِرْيَةٍ مِنْهُ انَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ وَ لكِنَّ اكْثَرَ النَّاسِ لا يُؤْمِنُونَ» «١»
آيا كسى كه دليل آشكارى از پروردگارش دارد و به دنبال آن، شاهدى از خود او مىباشد و پيش از آن، كتاب موسى- كه پيشوا و رحمت بود (گواهى بر آن مىدهد، مانند كسى است كه چنين نباشد؟)- آنان (حقطلبان و حقيقتجويان) به او (كه داراى چنين ويژگىهايى است) ايمان مىآورند و هر كس از گروهها به او كافر شود، آتش وعدهگاه اوست. بنابراين، ترديدى در آن نداشته باش كه آن حق است از پروردگارت، ولى بيشتر مردم ايمان نمىآورند.
آيه شريفه مزبور، با توجه به يكى از تفسيرهايى كه از آن شده و رواياتى كه در تأييد آن آمده، مىتواند در موضوع «امامت و ولايت» مورد استفاده قرار گيرد.
اين آيه به دنبال آيات پيش از آن، در زمينه استدلال بر خدايى بودن قرآن، در برابر انكار و عناد كفّار نسبت به قرآن و رسالت، به پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله اطمينان و قوّت قلب مىدهد.
تبيين واژهها
براى شناخت صحيح و دقيق معناى آيه و چگونگى استدلال به آن بر موضوع «امامت