اكنون به منظور تبيين بيشتر معناى آيه، به بررسى نكات آن مى‌پردازيم: الف- شهادت خداوند «شهادت» به‌معناى گفتارى است كه از روى علم صادر شده و منشأ آن مشاهده چيزى با ديده دل يا ديده سر باشد «١» و داراى دو مرحله است: ١- تحمّل شهادت (به‌معناى دريافت و علم پيدا كردن به آن)؛ ٢- اداى شهادت و اظهار آن. خداوند در پاسخ به نخستين انكار مخالفان مى‌فرمايد: «بگو خدا شاهد بر رسالت من است»؛ زيرا قرآن را به‌عنوان معجزه‌اى قطعى بر حقّانيت رسالت پيامبر صلى الله عليه و آله نازل كرده و در آيات متعدد آن، نبوّت آن حضرت را تصديق نموده و فرموده است: «انَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلينَ، عَلى‌ صِراطٍ مُسْتَقيمٍ» «٢» تو (اى محمّد) از فرستاده‌شدگان هستى، بر راه راست مى‌باشى. بنابراين، «اظهار شهادت» خداوند بر صداقت رسالت پيامبر صلى الله عليه و آله كفايت مى‌كند و انكار مخالفان در مقابل آن، فاقد ارزش و اعتبار است. «٣» ب- شهادت عالم به كتاب‌ دومين شاهدى كه بر حَقّانيت رسالت پيامبر صلى الله عليه و آله در كنار شهادت الهى ذكر گرديده، شهادت عالم به كتاب است. در اين كه مراد از «مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ» و «كتاب» چيست، تفسيرها و احتمالاتى ذكر شده كه به آنها اشاره مى‌گردد: منظور از كتاب سه چيز ممكن است باشد: ١- اگر مراد از «كتاب»، لوح محفوظ باشد، پس مقصود از عالم به آن، فقط خداوند