خلاصه‌ ١- آيه «اكمال دين» بيانگر روزى بسيار مهم در تاريخ اسلام و رسالت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌باشد كه داراى چهار ويژگى است: مأيوس شدن كفّار، كامل شدن دين، اتمام نعمت الهى و رضايت خدا به نهايى بودن دين اسلام. ٢- درباره تعيين آن روز تاريخ‌ساز، احتمالاتى داده شده است: روز عرفه، روز بعثت پيامبر صلى الله عليه و آله و ظهور اسلام، و روز فتح مكّه يا نزول آيه برائت. ٣- اشكال اصلى درباره سه احتمال مزبور آن است كه در هيچ كدام از اين روزها، كفّار و مشركان از پيروزى بر اسلام مأيوس نشدند و دين نيز كامل نگرديد. ٤- طبق نظر مفسّران شيعه، مقصود از روز اكمال دين، روز هجدهم ذيحجّه است كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در هنگام بازگشت از حجةالوداع، در سرزمين غدير خم، به فرمان الهى، على عليه السلام را به عنوان جانشين پس از خود معرفى كرد و اين موجب گرديد تا دشمنان اسلام مأيوس شوند، نعمت خدا كامل گردد و خدا رضايت دهد بر اين‌كه اسلام دين نهايى مردم باشد. ٥- رواياتى كه از طريق شيعه و سنّى درباره شأن نزول آيه شريفه وارد شده، مؤيّد ديدگاه شيعه است.