امامت از ديدگاه عقل و نقل - کریمی، جعفر - الصفحة ٨١
كسى را به جانشينى پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله منصوب نمود كه خط رسالت را تداوم مىبخشيد، احكام و معارف دين را حفظ مىنمود و ارشاد، هدايت و تدبير امور جامعه اسلامى را پس از رسول خدا صلى الله عليه و آله برعهده مىگرفت. او انسانى والا و شايسته، صاحب همه فضيلتها و كمالات، مرد علم، تقوا، شجاعت، عدالت، كياست و سياست، حضرت على بن ابىطالب عليه السلام بود كه در روز هجدهم ذيحجّه، هنگام بازگشت پيامبر صلى الله عليه و آله، از حجةالوداع در سرزمين غدير خم، از سوى آن حضرت، به خلافت برگزيده شد. در آن روز، اسلام به تكامل نهايى خود رسيد و جاودانگى آن با امامت، تضمين گرديد، نعمت خدا بر بندگانش با «ولايت» به اتمام رسيد و مورد پسند خدا گشت. «١»
شأن نزول آيه «اكمال»
روايات بسيارى از طريق اهل سنّت و شيعه نقل گرديده كه دلالت بر نزول آيه مزبور در روز غدير خم، پس از ابلاغ «ولايت حضرت على عليه السلام» توسط پيامبر صلى الله عليه و آله دارد. «٢» اكنون بهعنوان نمونه، دو مورد را ذكر مىكنيم:
١- ابو سعيد خدرى نقل كرده كه پيامبر صلى الله عليه و آله در غدير خم، حضرت على عليه السلام را بهعنوان «ولىّ» به مردم معرفى كرد و هنوز مردم متفرق نشده بودند كه آيه مزبور نازل شد. آنگاه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمودند:
«اللَّهُ اكْبَرُ عَلى اكْمالِ الدّينِ وَ اتْمامِ النِّعْمَةِ وَ رِضَى الرَّبِّ بِرِسالَتي وَ بِالْوِلايَةِ لِعَلىٍّ مِنْ بَعْدي» ثُمَّ قالَ: «مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَعَلِىٌّ مَوْلاهُ» «٣»
خداوند بزرگتر است بر كامل كردن دين و اتمام نعمت و خشنودى خدا به رسالت من و به ولايت على پس از من. آنگاه فرمودند: هر كس من مولاى اويم، (پس از من) على مولاى اوست.
٢- ابوهريره نقل كرده:
در روز عيد غدير خم، پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله دست على عليه السلام را گرفت و فرمود: آيا من ولىّ