خلاصه‌ ١- آيه تبليغ به‌صورت خطابى همراه با تأكيد و تهديد، از يك‌سو، پيامبر صلى الله عليه و آله را مأمور ابلاغ پيامى خطير و جديد كرده كه تبليغ نكردن آن مساوى با تبليغ نكردن رسالت الهى است. و از سوى ديگر، آن حضرت را از آنچه نسبت به آن بيم داشته، تأمين و وعده حفظ و نگهدارى داده است. ٢- در تفسير «ما انْزِلَ الَيكَ»، نظرياتى مطرح شده كه سه مورد آن عبارت است از: الف- پيام خاص مربوط به اهل كتاب: برخى از مفسّران اهل سنّت گفته‌اند: به لحاظ ارتباط اين آيه با آيات قبل و بعد آن، مراد، ابلاغ پيام خاصى است كه درباره اهل كتاب بوده و آن همان است كه در آيه بعد ذكر شده است. ب- پيام اصل دين و مجموع احكام و معارف الهى به صورت كامل؛ ج- پيام ولايت و امامت حضرت على عليه السلام: براساس ديدگاه مفسّران شيعه، كه با روايات شأن نزول آيه منطبق مى‌باشد، آنچه را پيامبر مأمور ابلاغ آن شده، مسأله خطير معرّفى جانشين پس از خود از طريق نصب حضرت على عليه السلام به مقام «ولايت و امامت» بوده است. ترس آن حضرت نيز از مخالفت‌ها و كارشكنى‌هاى احتمالى گروهى از مردم بوده كه امكان ناكام گذاردن تلاش‌هاى چندين ساله او را در پى داشته است. اما پس از تأمين الهى، در روز غدير خم، حضرت على عليه السلام را به‌عنوان جانشين خود معرفى كرد.