خلاصه‌ در تفسير آيه «ولايت» و بيان مقصود از آن دو نظر عمده ذكر شده است: ١- ولايت نصرت و محبّت: گروهى از م امامت از ديدگاه عقل و نقل ٧٢ ج - پيام ولايت و امامت حضرت على عليه السلام ..... ص : ٧٢ فسّران اهل سنّت گفته‌اند: به دليل ارتباط آيه ولايت با آيات قبل، كه از پيوند دوستى و اميد به نصرت و يارى يهود و نصارى‌ و كفّار نهى نموده، در اين آيه نيز ولايت به همين معنا را در مورد خدا، پيامبر صلى الله عليه و آله و مؤمنان منحصر كرده و معناى آيه اين است كه مى‌فرمايد: «اولياء (دوستان و يارانِ) شما تنها خدا و پيامبر و مؤمنان هستند كه نماز به‌پا مى‌دارند و زكات مى‌پردازند و در همه اين حالات، در پيشگاه خدا خاضع‌اند. ٢- ولايت رهبرى و سرپرستى: نظر مفسّران شيعه آن است كه «ولايت» در آيه ولايت، به معناى سرپرستى، تصرّف در امور و رهبرى مادى و معنوى جامعه است. و خداوند كسانى را كه داراى اين مقام بوده و اطاعتشان بر مردم واجب است، با ذكر اوصافى معرفى نموده است. ذكر اين اوصاف سبب مى‌شود كه ولايت مزبور براى مؤمنان خاصى ثابت شود. به همين دليل، ولايت در آيه، ولايت به معناى محبت و نصرت نيست، چون آن مربوط به همه مؤمنان است و اختصاص به گروه خاصى ندارد. پس منظور آيه ولايت به معناى سرپرستى و رهبرى است كه مربوط به افراد خاصى است. شأن نزول ذكر شده براى اين آيه نيز مطلب را تأييد مى‌كند.