خلاصه‌ ١- آيه «اولى‌الامر» ابتدا به اطاعت خدا و سپس اطاعت پيامبر و اولى‌الامر دستور داده است. اطاعت از خدا به‌معناى پيروى عملى و اعتقادى از دين و مكتبى است كه از طريق وحى بر پيامبر صلى الله عليه و آله نازل شده و اطاعت از پيامبر صلى الله عليه و آله- به‌عنوان مجرى حكم خدا- با اذن او واجب گرديده و حقيقتِ آن، اطاعت ازخداوند است. ٢- پيامبر صلى الله عليه و آله داراى دو منصب از سوى خداوند است: الف- منصب تشريع و تبيين احكام الهى؛ ب- منصب حكومت و رهبرى هر كدام از اين دو اقتضاى صدور فرمان‌هايى را دارد كه اطاعت از او در هر دو مورد واجب است. ٣- مقصود از «اولى‌الامر» كسانى هستند كه شؤون مربوط به دين و دنياى مؤمنان را برعهده دارند و اطاعت از آنها در فرمان‌هايى كه براساس حكم خدا و رسول، در مقام رهبرى و اداره امور جامعه، صادر مى‌كنند واجب است. ٤- آيه شريفه اولى‌الامر اطاعت مطلق و بدون قيد و شرط پيامبر و اولى‌الامر را همانند اطاعت خدا واجب گردانيده و اين دلالت بر مقام عصمت آنان دارد. از اين رو، مقصود از «اولى‌الامر»، ائمّه معصوم عليهم السلام مى‌باشد كه به حكم آيه تطهير، عصمتشان به اثبات رسيده است. رواياتى درباره نزول اين آيه شريفه در شأن حضرت على عليه السلام و رواياتى با ذكر اسامى ائمّه معصوم عليه السلام به‌عنوان مصاديق اولى‌الامر، وارد شده است.