درس دوم: ضرورت تعيين امام از طرف خداوند مسأله نياز جامعه به سرپرست و امام و كيفيت انتخاب آن پس از پيامبر صلى الله عليه و آله از مباحث عمده و زيربنايى در بحث امامت است. براساس ديدگاه شيعه، تعيين و نصب امام، بايد از سوى خدا انجام گيرد و كسى ديگر حق دخالت در اين مهم را ندارد. خداوند نيز امامان و پيشوايان معصوم عليهم السلام را به امامت انتخاب و توسط پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به مردم معرفى كرده‌است. اكنون به ذكر دلايل اثبات اصل «ضرورت تعيين امام ازسوى خداوند» مى‌پردازيم: ١- نياز فطرى انسان به رهبرى‌ همان‌گونه كه طبيعت آفرينش انسان اقتضاى وجود قوّه عقل و تدبير در درون هر فردى را دارد تا به‌عنوان حاكم و هدايتگر اعمال او، نقش رهبرى در درون انسان را بر عهده گيرد. نياز جامعه بشرى نيز به رهبرى، ضرورى است. و از آنجا كه اسلام دينى الهى و مطابق با نيازهاى واقعى انسان مى‌باشد، بايد به اين نياز نيز پاسخ گويد و دقيقاً به همين دليل، خداوند متعال براى جامعه امامانى را قرار داده است. در اينجا، به ذكر بخشى از مناظره‌اى مى‌پردازيم كه ميان هشام بن حكم، يكى از شاگردان برجسته و مورد توجه امام صادق عليه السلام، با عمرو بن عبيد در زمينه «ضرورت معرفى امام از سوى خداوند» انجام گرفته و امام عليه السلام با اين بيان كه «آنچه تو گفتى در صُحُف ابراهيم عليه السلام و موسى عليه السلام آمده،» سخنان هشام را مورد تأييد قرار داده است. هشام مى‌گويد: به عمرو بن عبيد گفتم: اى مرد دانشمند، من مردى غريبم. اجازه مى‌دهى مسأله‌اى بپرسم؟