امامت از ديدگاه عقل و نقل - کریمی، جعفر - الصفحة ١٢٩
آنان ائمّه معصوم عليهم السلام هستند. اما ديگران، هر چند افراد مؤمن و عادلى هم باشند، به اين مقام والا دست نمىيابند تا
امامت از ديدگاه عقل و نقل ١٣٥ ٤ -«مؤمنون» كيانند؟ ..... ص : ١٣٥
چه رسد به افراد پست و گنهكار.
بنابراين، مراد از «شاهد» بودن «امّت» آن است كه افرادى در ميان امّت هستند كه شاهد بر مردمند و رسول خدا صلى الله عليه و آله نيز بر آنان شاهد است. مقصود از «وسط» بودن آنان نيز واسطه بودن آن گروه خاص ميان پيامبر صلى الله عليه و آله و مردم است. «١»
«امّت وسط» و «شهداء» در روايات
از جمله شواهدى كه تفسير دوم را تأييد مىكند، رواياتى است كه از طريق شيعه و سنّى نقل گرديده و در آنها، ضمن بيان معناى مذكور براى شهادت- كه «شهادت بر اعمال» است- مصداقهاى اين شاهدان را نيز معرفى كرده است:
امام صادق عليه السلام مىفرمايد:
گمان كردهاى كه خدا با اين آيه، تمام اهل قبله از موحّدان را قصد كرده است؟ (يعنى فكر مىكنى مرجع ضمير «كُمْ» در «جَعَلْناكُمْ» همه افراد امت است و حال آنكه) كسى كه شهادت او در دنيا درباره يك صاع خرما پذيرفته نمىشود، چگونه خداوند در روز قيامت شهادتش را در حضور تمام امّتهاى گذشته، از او بپذيرد؟ هرگز، چنين نيست، خدا چنين چيزى را از خلقش قصد نكرده است. مقصود آن امتى است كه دعاى حضرت ابراهيم عليه السلام در مورد آنان به اجابت رسيده كه فرموده: «شما بهترين امّتى هستيد كه (براى سعادت و اصلاح بشر) قيام كردهايد» و آنان امّت وسط هستند وآنان بهترين امتى هستندكه (براى اصلاح و سعادت بشر) قيام كردهاند. «٢»
حاكم حسكانى از سليم بن قيس هلالى نقل كرده كه حضرت على عليه السلام فرمود:
انَّ اللَّهَ ايَّانَا عَنى بِقَوْلِهِ: «لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ» فَرَسُولُ اللَّهِ شاهِدٌ عَلَيْنا وَ نَحْنُ شُهَداءُ اللَّهِ عَلَى النَّاسِ وَ حُجَّتُهُ فى ارْضِهِ وَ نَحْنُ الَّذينَ قالَ اللَّهُ جَلَ