«شهادت» «شهود» و «شهادت» به‌معناى «حضور همراه با مشاهده» است، چه با چشم ظاهرى، چه با چشم دل و بصيرت. «١» ابن اثير مى‌گويد: «اصل شهادت، خبر دادن به آن چيزى است كه آن را مشاهده كرده و شاهد آن بوده است.» «٢» «امّت وسط» آيه شريفه در مقام تكريم و بزرگداشت امّت اسلام، آنان را به «امّت وسط» توصيف نموده و هدف از اين كرامت را «شاهد» قرار دادن آنان بر مردم و «شاهد» بودن پيامبر صلى الله عليه و آله بر آنان ذكر نموده است. بنابراين، علّت نهايى و هدف اصلى «وسط» بودن، «شاهد» بودن مى‌باشد و اين فرع بر آن اصل، متفرّع است. از اين رو، در بيان مقصود از «امّت وسط»، بايد معنايى را كه با «شهادت» در ارتباط است پيدا كرد و رابطه ميان آن دو را يافت. رابطه ميان «شهادت» و «امّت وسط» مفسّران در بيان اين رابطه، احتمالاتى ذكر كرده‌اند كه به ذكر دو مورد از آنها مى‌پردازيم: الف- ميانه‌روى و اعتدال‌ برخى از مفسّران گفته‌اند: معناى امّت وسط اين است كه امّت اسلامى داراى طريقه و برنامه‌اى معتدل و ميانه، به دور از هرگونه افراط و تفريط است؛ زيرا مردم دو گروه‌اند: گروهى همانند يهود و مشركان، تمام توجهشان فقط به بُعد مادّى و رسيدن به لذّت‌هاى جسمانى است. اينان همواره براى تأمين نيازهاى مادّى تلاش مى‌كنند و در اين جهت، چنان دچار افراط گرديده‌اند كه كمالات روحى و معنوى را به فراموشى سپرده و اصل‌