امامت از ديدگاه عقل و نقل - کریمی، جعفر - الصفحة ١٢٥

درس چهاردهم: آيه «شهادت» «وَ كذلِكَ جَعَلْناكُمْ امَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ وَ يَكُونَ الَّرسُولُ عَلَيْكُمْ شَهيداً» «١» و اين چنين شما را امّت وسط قرار داديم تا گواهانى بر مردم باشيد و پيامبر نيز شاهدى بر شما باشد. اين آيه از جمله آياتى است كه طبق يكى از تفسيرهاى آن، موضوع «امامت و ولايت» در آن مطرح گرديده و مورد استناد قرار گرفته است. اكنون به بيان واژه‌هاى آيه و سپس بررسى احتمالاتى كه در تفسير آن ذكر شده، مى‌پردازيم. تبيين واژه‌ها «وسط» «وسط» در مورد چيزى گفته مى‌شود كه داراى دو طرف باشد. گاهى آن دو طرف، دو صفت ناپسند مى‌باشند و «وسط» به‌معناى «حدّ ميانه و اعتدال» ميان آن‌دو، كه به دور از افراط و تفريط باشد به كار مى‌رود و شخص با داشتن اين صفت «وسط»، مورد مدح و ستايش قرار مى‌گيرد؛ مانند سخاوت كه حدّ وسط بين بخل و اسراف است و يا شجاعت كه اعتدال ميان ترس و تهوّر است. «٢»