رسالت را در سايه اقتدار امامت و اطاعت امّت، در پى دارد و رمز تداوم آن است. بنابراين، محبّت اهل بيت عليهم السلام خيرى است كه به خود امّت بازمى‌گردد، هرچند به لحاظ آن‌كه پشتوانه مقام نبوّت و موجب تداوم رسالت پيامبر صلى الله عليه و آله است، عنوان اجر رسالت نيز به صورت «تنزيل و ادّعا» بر آن اطلاق مى‌شود. قرآن كريم در بيان اين حقيقت از زبان پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد: «قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ اجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ انْ اجْرِىَ الَّا عَلَى اللَّهِ» «١» بگو: آنچه را از شما به‌عنوان اجر رسالت خواستم، آن‌هم براى خود شماست. پاداش من تنها با خداست. همچنين در بيان اين كه محبّت اهل‌بيت عليهم السلام راه رسيدن به خداست، «٢» مى‌فرمايد: «قُلْ لا اسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اجْرٍ الَّا مَنْ شاءَ انْ يَتَّخِذَ الى‌ رَبِّهِ سَبيلًا» «٣» بگو: من از شما اجر رسالت نمى‌خواهم، جز آن‌كه هركس بخواهد راه خداى خويش در پيش گيرد. با توجه به آنچه در زمينه حقيقت و هدف محبّت اهل بيت عليهم السلام ذكر شد، مقصود از «قُربى‌» تمامى افراد خانواده پيامبر صلى الله عليه و آله و خويشان آن حضرت نيست، بلكه خصوص ائمّه معصوم عليهم السلام مورد نظرند كه مظهر كمالات و فضايل انسانى و برخوردار از مقام عصمت و طهارت مى‌باشند و محبّت آنان راهگشاى انسان به‌سوى خدا خواهد بود. اين حقيقت در روايات نيز آمده است. گواهى روايات: آنچه ديدگاه اخير را در تفسير اين آيه تأييد مى‌كند، روايات بسيارى است كه در منابع معتبر اهل سنّت و شيعه نقل گرديده و با استناد به آيه، بر لزوم محبّت نسبت به اهل بيت پيامبر عليهم السلام تأكيد ورزيده است. ١- ابن عباس مى‌گويد: وقتى آيه مودّت نازل شد، مردم از پيامبر پرسيدند: اين نزديكانى كه محبّت آنان واجب شده،