امامت از ديدگاه عقل و نقل - کریمی، جعفر - الصفحة ١٢٠

هدفى جز اعتلاى كلمه حق و توحيد نداشته و در انجام وظيفه خطير خويش، هيچ‌گونه اجر و مزدى از امّت‌ها درخواست نكرده، بلكه در كمال اخلاص، فقط پاداش خود را از خدا خواسته‌اند؛ «وَ ما اسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اجْرٍ انْ اجْرِىَ الَّا عَلى‌ رَبِّ الْعالَمينَ» «١» بر آن (زحمات رسالت) ازشما اجرى نمى‌خواهم، اجر من جز بر پروردگار عالميان (بركسى) نيست. و به پيامبر اسلام چنين مى‌فرمايد: «قُلْ لا اسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ اجْراً انْ هُوَ الَّا ذِكْرى‌ لِلْعالَمينَ» «٢» بگو: من مزد رسالت از شما نمى‌خواهم، اين رسالت (يا قرآن) جز تذكّرى براى عالميان نيست. با توجه به آيات مزبور و ديدگاه شيعه در تفسير آيه «مودّت»، اين سؤالات مطرح گرديده است كه چگونه محبّت اهل بيت عليهم السلام مى‌تواند به‌عنوان اجر و مزد رسالت قرار گيرد؟ آيا اين برخلاف سيره پيامبران بزرگ الهى و گفتار خود پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نيست؟ آيا موجب اين نمى‌گردد كه پيامبر صلى الله عليه و آله در معرض اين تهمت قرار گيرد كه در فكر تأمين آينده فرزندان و خويشان خود بوده است؟ «٣» در پاسخ به اين پرسش‌ها، بايد گفت: اجرى كه در آيه درخواست شده چيزى نيست كه نفعش به پيامبر صلى الله عليه و آله برسد، بلكه در حقيقت، به سود خود امّت است؛ زيرا عشق و محبّت به خاندان پاك پيامبر صلى الله عليه و آله به معناى برقرار كردن پيوند عاطفى با آنان بر اساس اعتقاد به «امامت و رهبرى» در مسأله دين و دنياى جامعه اسلامى است كه آن حضرت در موارد متعدد- از جمله، حديث معروف «ثقلين»- به آن تصريح فرموده است. اين مودّت از يك سو، زمينه‌ساز هدايت و اطاعت از حق و وسيله تهذيب نفس و پاك شدن جان انسان‌ها مى‌شود؛ زيرا محبّت اكسيرى است كه عاشق را به‌سوى محبوب جذب مى‌نمايد و پيوند قلبى با پيشوايان معصومى برقرار مى‌سازد كه مشعل‌هاى فروزان هدايت و مظهر كمال و فضيلت و الگوهاى تمام عيار انسانيّت مى‌باشند و همين موجب پيروى عملى از آنان و هدايت مسلمانان مى‌گردد. و از سوى ديگر، تحقّق اهداف بلند