گذشته از اين، روايات رسيده از خود اهل سنّت، شمول «اهل‌البيت» نسبت به زنان پيامبر را نفى مى‌كند. احتمال دوم نيز مردود است؛ زيرا به‌طور قطع، در ميان بستگان پيامبر، افراد فاسقى نيز وجود داشتند كه حالشان با عصمتى كه آيه در مقام اثبات آن براى «اهل البيت» است، منافات دارد. علاوه بر اين، روايات رسيده، شمول «اهل‌البيت» را بر تمامى آل پيامبر صلى الله عليه و آله نفى مى‌كند. بنابراين، منظور از «اهل بيت» همان معناى سوم است. روايات شيعه و سنّى بر نزول آيه تطهير در مورد اين پنج نفر (محمد، ع امامت از ديدگاه عقل و نقل ١١٧ منظور از«قربى» ..... ص : ١١٧ لى، فاطمه، حسن و حسين عليهم السلام دلالت دارد و دو معناى ديگر را نفى مى‌كند. در اين جا، به برخى از آن روايات اشاره مى‌كنيم: ١- عمر بن أبى سلمه نقل مى‌كند: وقتى آيه تطهير در خانه امّ‌سلمه نازل شد، پيامبر، على، فاطمه، حسن و حسين عليهم السلام را فراخواند و آنان را با كسايى پوشاند و فرمود: «اللَّهُمَّ هؤُلاءِ اهْلُ بَيْتي فَأذْهِبْ عَنْهُمُ الرِّجْسَ وَ طَهِّرْهُمْ تَطْهيراً» خدايا، اينان اهل بيت من هستند. پس پليدى را از آنان بزداى و آنان را با تطهير خاصّت، پاك گردان. امّ سلمه گفت: اى پيامبر خدا، آيا من هم از اهل بيتم؟ فرمود: تو جايگاه خودت را دارى و تو بر خير و خوبى هستى (اما جزو اهل بيت نيستى). «١» ٢- انس بن مالك نقل مى‌كند: پيامبر صلى الله عليه و آله شش ماه، وقتى براى نمازِ صبح بيرون مى‌آمد، از در خانه فاطمه عبور مى‌كرد و مى‌فرمود: اى اهل بيت، (بشتابيد به‌سوى) نماز، سپس آيه مزبور را تلاوت مى‌نمود. «٢» ٣- در احاديثى، عايشه اعتراف مى‌كند كه پيامبر صلى الله عليه و آله در جواب سؤال او كه پرسيد آيا من هم از اهل بيت هستم»، فرمود: