خلاصه‌ ١- «مباهله» از «بهل» به‌معناى رها كردن و «ابتهال» به‌معناى اصرار در دعاست. «مباهله» آن است كه افرادى كه در يك مسأله مذهبى با هم نزاع دارند، در يكجا جمع شوند و هر گروهى با تضرّع، از خداوند بخواهد كه بر دروغگو عذاب نازل كند. ٢- در آيه «مباهله»، به پيامبر دستور داده شد كه درباره نفى الوهيت حضرت عيسى عليه السلام به همراهى اهل بيت خود با مسيحيان نجران مباهله كند. ٣- در ماجراى مباهله، مسيحيان نجران با ديدن چهره‌هاى اهل‌بيت عليهم السلام، ازمباهله سر باز زده به پرداخت جزيه تن دادند. ٤- پيشنهاد مباهله ازطرف پيامبر صلى الله عليه و آله، بهترين دليل بر صداقت آن حضرت در دعوتش مى‌باشد. ٥- شركت اهل بيت عليهم السلام در مباهله، نشانگر برترى آنان بر ساير مردم است. ٦- در آيه مباهله، از على عليه السلام به نفس پيامبر تعبير شده كه معنايش تساوى او با پيامبر در كمالات (غير از نبوّت) است. ٧- بايد توجه داشت كه كلمات «نِساء»، «انْفُس»، و «ابْنَاء» در معناى جمع استعمال شده‌اند، ولى مصداق آنها منحصر در فاطمه، على و حسنين عليهم السلام است و نبايد بين مفهوم و مصداق خلط كرد و اراده مصداق مفرد با صيغه جمع، در قرآن موارد ديگرى هم دارد.