دينمان برنگردانى، هر سال سى زره جنگى و دو هزار حُلّه به تو بدهيم كه يك هزار آن در ماه صفر و يك هزار ديگر در ماه رجب باشد.» پيامبر با قبول آن، با ايشان مصالحه كرد، سپس فرمود: «سوگند به كسى كه جانم به دست اوست كه هلاكت بر اهل نجران نزديك شده بود و اگر ملاعنه مى‌كردند، به‌صورت ميمون و خوك مسخ مى‌شدند و اين صحرا بر آنان تبديل به آتش شعله‌ور مى‌گشت و خداوند نجران و اهل آن را به عذاب استيصال دچار مى‌كرد، حتى پرندگانى كه بر روى درختان آنها هستند از بين مى‌رفتند و يك سال بر نصارى نمى‌گذشت كه همگى هلاك مى‌شدند. «١» نكات قابل توجه آيه مباهله‌ الف- پيشنهاد مباهله از طرف پيامبر حاكى از يقين و اطمينان كامل آن حضرت در حقّانيت دعوت و رسالتش مى‌باشد؛ هيچ‌گاه فردى كه يقين به حقّانيت ادّعايش ندارد، چنين پيشنهادى نمى‌دهد كه در صورت عدم نزول عذاب بر طرف مقابل، رسوا شود و خود و خاندانش نابود گردند. ب- احتجاج بين رسول خدا و مسيحيان بود، اما مباهله به شكلى پيشنهاد شد كه نزديك‌ترين افرادى كه انسان حاضر است در بسيارى از اوقات، جان خود را فداى آنها كند نيز در مباهله شركت داده شدند تا بهترين دليل بر حقّانيت يكى از طرفين باشد. ج- تعبير «ابْنائَنَا» و «نِسائَنَا» و «انْفُسَنَا» درباره چهار نفر از نزديكان پيامبر عليهم السلام، بيانگر برترى و فضيلت آنان است؛ زيرا پيامبر از ميان خويشاوندان خود، آن چهار نفر را انتخاب كرد و اين نشانگر عظمت و برترى آن عده بر سايران است. د- چون در اين آيه شريفه على ع امامت از ديدگاه عقل و نقل ١١١ «اهل‌البيت» ..... ص : ١١٠ ليه السلام به منزله نفس پيامبر تلقّى گرديده، بايد كلمه «نفس» را به نزديك‌ترين معناى مجازى آن حمل كرد و گفت: على عليه السلام در فضايل و