عمادالدين زنگى پيش از وفات خود در سال ١١٤٦ م بنيانهاى لازم را براى پيشبرد نزاع به نفع مسلمانان پايه‌گذارى كرده بود. نورالدين در ادامه راه پدرش رهسپار حلب گرديد؛ كه زير سلطه اسدالدين شيركوه كُرد- برادر نجم الدين ايوب- قرار داشت. از وى در آنجا حمايت شد و راه وى براى رسيدن به حكومت- هموار گرديد. «١» فرنگيان درصدد بهره‌بردارى از اوضاع برآمدند و ريموند، امير انطاكيه، نيروهايش را رهسپار تهاجم به حلب كرد و جوسلين لشكرى را براى بازپس‌گيرى رها آماده ساخت.
نورالدين توانست لشكر جوسلين را در رها در روز ٢٧ اكتبر درهم بشكند. در جنوب تونتاش، امير بُصرى‌ و صَلْخَد، به صليبيها پيوست و سركشى نسبت به انر، پادشاه دمشق، را آغاز كرد. صليبيها طرف وى را گرفتند و انر از نورالدين در حلب كمك خواست. نورالدين خود را با شتاب به دمشق رساند و از سپاه شهر پشتيبانى كرد.» همسر تونتاش بصرى‌ را تسليم نورالدين وانر كرد و در عصر همان روزى كه مسلمانان بصرى را تصرف كردند، نيروهاى‌