اوضاع به سود آنان نبود. به اين ترتيب به موجب پيمان صلحى تازه ميان طرفين بنابر پيمان ١٦٠٦ م سيتواتورك، سلطان از جزيه‌اى كه تا آن هنگام به وى پرداخت مى‌شد دست كشيد.
دوره بعد دوره آرامش نسبى در جبهه اروپا بود و تا پيش از ١٦٤٤ م جنگ سرنوشت‌سازى روى نداد. عثمانيها توانستند بر ضعفهاى داخلى فايق آيند و نيروهاى نظامى خويش را براى انجام عملياتى بزرگ در اروپا تجديد سازمان كنند. چرا كه ساكنان بندقيه همچنان از طريق جزيره كرِت- اقريطش- بر درياى اژه مسلط بودند. هر چند كه استانبول از سالها پيش مى‌دانست كه چگونه آنان را كه با بروز هر درگيرى در مرزهاى «دلماسيا» و يا با حكومتهاى كوچك مسلمان آفريقاى شمالى عقب‌نشينى مى‌كنند و با مال و پول صلح را به ارمغان مى‌آورند، خوار و ذيل گرداند.
سرانجام دولت عزم خويش را براى تصرف آخرين قلمروهاى شرقى خويش با زور جزم كرد؛ و در حزيران (ژوئيه) سال ١٦٤٤ م امپرا روزهاى سرنوشت ساز در جنگهاى صليبى ٢٣٣ الف. نتايج سياسى ص : ٢٣٣ تورى عثمانى به ونيزيها اعلان جنگ داد.
سپس ناوگان عثمانى در كرِت- اقريطش- لنگر انداخت و با فرا رسيدن پاييز، كادن- مانيه- را اشغال كرد. اما از آن پس عثمانيها بسيار كند حركت كردند و موجب بروز نارضايتى در استانبول گرديدند و طى توطئه‌اى سلطان ابراهيم در ٨ آگوست سال ١٦٤٨ م از سلطنت عزل گرديد. پس از او محمد كوپرلى سازماندهى مجدد و فراگير دولت را عهده‌دار گرديد.
در اين دوره ساكنان ونيز بى‌وقفه كوشيدند تا براى مبارزه در راه حفظ پايگاهشان در شرق از ديگر دولتها كمك بگيرند. آنان موفق به آزادسازى قنديه نگشتند، اما در دلماسيا اندكى پيش رفتند و در سال ١٦٥١ م در «باروس» بر عثمانيها پيروز گشتند.
در اينجا نقش محمد كوپرلى «١» فرا رسيد كه در حيات كل امپراتورى عثمانى و دستگاههاى آن‌