٥. قبرس و اروپا تركان عثمانى حمايت از جهان اسلام و رهبرى جهاد بر ضد صليبيها را به عهده گرفتند و صحنه درگيرى را از آسيا به اروپا انتقال دادند. با وجود انتقال صحنه‌هاى عمليات و تحرك مراكز ثقل جنگ، قبرس اهميت خود را به عنوان يك پايگاه پيشرو براى صليبيها حفظ كرد.
تركان عثمانى هنگامى وارد صحنه شدند كه جنگهاى صليبى در مشرق پايان يافته بود.
نگاه آنان در آغاز متوجه خشكى بود، اما ديرى نگذشت كه به اهميت دريا پى بردند و دست به كار تشكيل يك نيروى دريايى به فرماندهى قبيله منچا گشتند. آنان از سواحل درياى اژه گذشتند، رودس را گشودند و به فرمان خويش درآوردند و شهسواران قديس يوحنا را در سال ١٣١٠ م از آنجا بيرون راندند. اما بندقيه با قبرس هم‌پيمان گشت و به سلطه عثمانيها پايان داده ازميررادر ١٣٤٤ م اشغال كردند.
در سال ١٤٦٣ م، ونيز رهبرى تحريك نيروهاى ايرانى (خاندان اوزون حسن) را بر ضد عثمانيها عهده‌دار بود. يك ناوگان از ونيزيها قبرس را به عنوان پايگاه عملياتى خود در امتداد سواحل جنوبى آسياى صغير قرار داده شمارى از مناطق ساحلى را به اشغال درآورده بود.
در روزهاى سرنوشت ساز در جنگهاى صليبى ٢٥٥ ٥. قبرس و اروپا ص : ٢٥٤ سال ١٤٩٩ م ميان عثمانيها و ونيزيها جنگ درگرفت و پس از سه نوبت جنگ ميان طرفين، بايزيد پيمان صلحى را با ونيزيها به امضا رساند. به موجب اين پيمان ونيزيها قبرس و ناقسوس را براى خود حفظ كردند و عثمانيها بر لبانتى (ناوباقتوس) و مسينا دست يافتند.
باقى ماندن قبرس در دست ونيزيها و استفاده از آن به عنوان پايگاهى براى خصومت، موجب ازسرگيرى جنگ در سال ١٥٧٠ م گرديد. چرا كه ونيز عقب‌نشينى از قبرس به نفع امپراتورى عثمانى را نپذيرفت و عثمانيها موفق به تصرف آن گرديدند. به دنبال آن ونيز ناوگانش را به ناوگان اسپانيايى و اطريش (دون جوان) ملحق ساخت كه ناوگانهاى متحد را فرماندهى كرد و ناوگان عثمانى را در بندر لبانتى، در اكتبر سال ١٥٧١ م نابود ساخت. اما عثمانيها بار ديگر نيروى دريايى خود را بازسازى كردند به طورى كه بر ناوگانهاى غربى برترى يافت و همين امر ونيزيها را ناگزير ساخت كه در مارس ١٥٧٣ م با عثمانيها پيمان صلح امضا كنند و به موجب آن به نفع عثمانيها از قبرس عقب بنشينند.