شهر سرازير گشتند. خليفه بيرون آمد و همراه فرماندهان بزرگ سپاه و كارمندان دولت خود را تسليم هولاكو گردانيد. سپس به مردم بغداد فرمان داده شد كه سلاحهايشان را زمين بگذارند و كشتار وحشتناك آنان آغاز گرديد. در مدت چهل روز حدود هشتاد هزار تن از ساكنان شهر هلاك گشتند. تنها چند نفرى كه از ترس درون كانالهاى آب پنهان شده بودند زنده ماندند. علاوه بر آن شمارى پسر و دختر جوان نيز زنده ماندند كه به اسارت رفتند.
همچنين مسيحيانى كه به كنيسه‌ها پناه بردند نيز طبق فرمان طقزخاتون از سوى هيچ كس مورد تعرض قرار نگرفتند. «١» پخش اخبار نابودى بغداد در سراسر آسيا تأثيرى عميق نهاد. مسيحيان آسيا شادمان شدند و سرمست از پيروزى از سقوط دوم بابل سخن به ميان آوردند. به هولاكو و طقزخاتون آفرين گفتند و آن دو را كنستانتين و هلينا خواندند. به ويژه آنكه هولاكو پاتريك نسطورى- ماكيتا- را اموال اوقافى فراوانى بخشيد و يكى از قصرهاى خليفه را به عنوان پايگاه و كنيسه به وى اختصاص داد.
سپس هولاكو آهنگ مِيّافارقين كرد كه سلطان ايوبى كامل محمد بر آن حكم مى‌راند. وى از تسليم در مقابل هولاكو سر باز زد و كشيش يعقوبى را كه هولاكو براى قانع ساختن وى به تسليم فرستاده بود كشت. هولاكو در آغاز سال ١٢٦٠ م با كمك همپيمانان ارمنى و كَرْجى خود بر