فرنگيها وارد آوردند. به طورى كه يكى از آنها گفت: «مسلمانان از جنگ عقاب قد راست نكردند تا آنكه يعقوب مَرينى وارد شد». وى در يكى از جنگهايش پادشاه نصارا دوننه يا دون نينو «١» را به قتل رساند؛ و گفته مى‌شود كه از سپاه وى چهل هزار تن را كشت و او را به سختى شكست داد.
آنگاه جنگهايش را در اندلس پى گرفت و دسته‌هاى نظامى خويش را به سرزمين نصارا گسيل داشت. از سرزمين اندلس رنده، جزيره خضرا، طريف، جبل طارق و ديگرجاها در دست او بود. پس از مرگ وى پسرش يوسف به جاى او نشست. آلفونسو پادشاه نصارا به وى پناهنده شد و دستش را بوسيد و تاجش را گرو گذاشت و يعقوب وى را يارى داد تا سرزمين خويش را بازپس بستاند.
پادشاهان بنى‌مرين پيوسته مردمان اندلس را با مردان جنگى و مال يارى مى‌دادند و بخش قابل ملاحظه‌اى از نزديكان سلطان را در اندلس براى جنگ باقى ماندند. اينان با دشمنان نبردهايى به يادماندنى و قابل ستايش كردند، گروهى از اينان در غرناطه نزد ابن الاحمر بودند و رئيسى از خاندان بنى‌مرين موسوم به «شيخ الغزاة» (پير جنگجويان) داشتند.
٢. نبرد در الحمراء حدود سى سال پس از آنكه مسلمانان عكا را در شرق آزاد ساختند و صليبيها را از سرزمين شام بيرون راندند، دون پدرو «٢» فرماندهى جنگ بر ضد مسلمانان را عهده‌دار گرديد. دون پدرو موفق شد سپاه بى‌شمارى را بسيج كند و همراه ٢٥ پادشاه آهنگ جنوب كرد. مسلمانان در غرناطه و ديگر نقاط سرآسيمه شدند و درصدد گرفتن كمك از ابوسعيد مَرينى، حاكم فاس، برآمدند. آنان هيئتى را فرستادند و از او تقاضاى كمك كردند، اما سلطان مغرب درخواست اندلسيهايى را كه در اين دوره آماده جهاد و كارزار شده بودند نپذيرفت.
سلطان اندلس در اين هنگام الغالب بالله ابوالوليد اسماعيل ابن رئيس ابوسعيد فرج بن نصر معروف به ابن الاحمر بود. وى تمايل داشت تا شهرها و دژها را استوار گرداند. چون نصارا اين را شنيدند درصدد برآمدند تا با جزيره خضراء بجنگند. ابن الاحمر داوطلب بازپس نشاندن‌ روزهاى سرنوشت ساز در جنگهاى صليبى ١٨٤ ٤. پادشاهان بنى احمر ص : ١٨٢