بالعكس. چيرگى دشمنان بر نواحى گوناگون والنسيا موجب تضعيف موضع اين شهر گرديد.
تا آنكه پادشاه مسيحى بارسلونا آنجا را به تصرف درآورد. امير «زيان» از حاكم افريقيه «ابوزكريا بن ابى‌حفص» «١» درخواست كمك كرد و سلطان ناوگانى را پر از مال آذوقه به يارى آنان فرستاد، اما مسلمانان در محاصره بودند و سرانجام حاكم بارسلونا در سال ٦٣٧/ ١٢٣٩ شهر را تصرف كرد. درگيرى بر سر والنسيا بيش از ١٤٠ سال ادامه يافت.
كَتنده يا (قتنده) از مناطق مرزى بالادست تابع سرقسطه بود. دشمن در سال ٥١٤/ ١١١٩ آنجا را تصرف كرد و حدود بيست هزار تن از داوطلبان مسلمان كشته شدند.
فرنگيها به زور وارد شهر مِرْيه گرديدند (سال ٥٤٢/ ١١٤٧)؛ و آن را دستخوش غارت و نابودى و انواع فجايع كردند. تنها شمار دوشيزگانى كه به اسارت رفتند ١٤ هزار تن بود. پس از آنكه مِرْيه به دست نصارا افتاد، اين بار به پادشاه مسلمانان بازگشت و خداوند آنجا را به وسيله موحدين نجات بخشيد. اين شهر چندين سال در دست مسلمانان ماند. پس از چيره شدن اميرالمسلمين «عبدالمؤمن بن على» بر مِريه، نخستين حاكم شهر يوسف بن مخلوف بود. اما ساكنان شهر شوريدند و او را كشتند و شخصى به نام رميمى را حاكم كردند. پس از آن نصارا شهر را به زور از وى گرفتند.
پس از تصرف مريه به دست نصارا، ابوحفص و ابوسعيد، دو تن از فرزندان والامقام اميرالمؤمنين، به آنجا رفتند و آنان را محاصره كردند. ابوعبدالله بن مردنيش، پادشاه شرق اندلس، نيز براى جنگ با آن دو لشكر كشيد و آن دو ناگزير بودند كه از داخل و خارج‌