آنكه آنجا را به دست مسلمانان بازگرداندند. او به ساخت و تقويت آنجا اهتمام ورزيد و براى ساخت برج و بارو و خانه‌ها و مساجد و مخازن آنجا مال فراوانى هزينه كرد. كار در شرف اتمام بود كه دشمن از دريا و خشكى با آنان به جنگ پرداخت. مسلمانان شكيبايى ورزيدند و خداوند كافران را ناكام گذاشت. سلطان ياد شده در صدد برآمد تا در دامنه كوه پيرامون خود از همه سو بارويى عظيم بسازد تا دشمن در مبارزه با آن طمع نبندد و نتواند در هنگام محاصره كار را بر آنجا سخت كند. مردم چنين كارى را محال مى‌ديدند. او اموال را خرج كرد و با كارگران به عدالت رفتار نمود و بارويى بر گردش كشيد كه آن را همانند هاله ماه نو در بر مى‌گرفت. اين كوه بيست و چند سال در دست دشمن بود. سلطان ابوالحسن شش ماه آن را در محاصره گرفت و پسرش سلطان ابوعنان بر تقويت آن افزود. سلطان ابوالحسن اهميت نيروى دريايى را براى تضمين ارتباط ميان مغرب اسلامى و اندلس دريافت. پس فرمان ساخت و ايجاد ناوگانهاى فراوانى را به عنوان جهاد در اندلس صادر كرد و در اين كار اهتمام فراوان ورزيد».
فرنگيها دشمنى را از سر گرفتند و براى تصرف نواحى باقيمانده در دست مسلمانان اندلس نيروهاى بسيارى را بسيج كردند. اهل اندلس خواستار حركت ابوالحسن مذكور گشتند. پس او خود به سبته، بندر گذرگاه و محل ناوگانهاى مسلمانان آمد. ناگهان فرنگيها با كشتيهاى بى شمار سر رسيدند و از عبور او و كمك به مردم اندلس جلوگيرى كردند و او را در كشتيهايش به سختى درهم كوبيدند و بسيارى از آن كشتيها را به تصرف درآوردند. در خشكى نيز جنگ سختى درگرفت و مسلمانان به فرماندهى ابن احمر در آن شركت جستند.
فرنگيها در نبرد طريف پيروز شدند و بر جزيره خضرا چيره گشتند.
به دنبال آن سلطان ابوالحسن مرينى در سال ٧٤٥ ه/ ١٣٤٤ م نامه‌اى به ملك صالح محمد بن قلاوون نوشت و وضعيت خطير پيش آمده در اندلس را شرح داد. كوه طريف همچنان در دست فرنگيان باقى ماند تا آنكه محمد- از بنى احمر- كه لسان الدين بن خطيب وزارت او را داشت- كوه و نيز كل سرزمين از جمله جيان را بازپس گرفت. «١»