ارطغرل به تحكيم قدرت خويش پرداخت؛ و امارت كوچكى را در جنوب بيتنيا به پسرش عثمان (١٢٥٨- ١٣٢٦) داد. به طورى كه هنگ روزهاى سرنوشت ساز در جنگهاى صليبى ٢٠٨ ب. وضعيت در جبهه غرب ص : ٢٠٥ ام مرگش در سال ١٣٢٦ م، پروس، و معظم سرزمينهاى واقع در بين ادريميتيوم و دوريليوم و درياى مرمره، در قبضه قدرت وى بود.
اورخان پسر عثمان سياستهاى توسعه‌طلبانه پدر را پى گرفت. او فتح بيتنيا را ادامه داد؛ و در سال ١٣٢٩ م بر نيقيه و در سال ١٣٣٧ م بر نيكوميديا چيره گشت. در سال ١٣٥٤ م، اورخان- كه لقب سلطان گرفت «١»- نيروهايش را از داردانل گذراند و بر شهر گاليپولى چيره گرديد. دو سال بعد هزاران تن از نيروهايش را در آن سوى تنگه‌ها اعزام كرد؛ و آنان را در تراكيا فرود آورد. در سال ١٣٥٧ م دژ عظيم ادرنه را تصرف كرد و آن را پايتخت دوّم خود قرار داد. او به هنگام مرگش در سال ١٣٦٣ م بر تراكيا چيره گشته و قسطنطنيه را از اروپا جدا ساخته بود.
در همين دوره مجاهدان سراسر آسياى صغير و قبايل گوناگون ترك دسته دسته به كمك سلطان عثمان و بعد از او به يارى پسرش اورخان مى‌شتافتند.
مهم‌ترين ميراثى كه «اورخان» براى پسرش «مراد يكم» باقى گذاشت ارتش نيرومند مورد عنايت وى بود كه آن را بر پايه «لشكرها» ى متشكل از يگانهاى ده دهى (ده، صد و هزار سرباز) منظم ساخت. او ارتشى دائمى و سپاه «ينى چرى- يكى چرى- يا انكشاريه» و نيز سواره نظامى از لشكرهاى چهارگانه را تشكيل داد. اين سپاه در آغاز از ٢٤٠٠ مرد نيرومند تشكيل مى‌شد و سپس به شانزده هزار تن افزايش يافت. «٢» علاوه بر اين لشكرها، گردانهاى سواره نظام مسلمان نيز زير فرمان بيگهاى قبيله سنجاق خدمت مى‌كردند.