با عقب‌نشينى از آزوف كه پس از معاهده كارلوويچ به انجام رسيد، درهاى درياى سياه به روى قيصر گشوده شد. در حالى كه تا اين هنگام جزو قلمرو عثمانى به شمار مى‌رفت.
اينك شارل دوازدهم «١» به صورت دشمن خطرناك دولت عثمانى درآمده بود و باب عالى درصدد ايجاد روابط حسنه با او برآمد. تا آنجا كه پس از شكست وى در بولتاوا در دژ بندر عثمانى او را در پناه خويش گرفت. اما پس از آنكه در اواخر سال ١٧١٠ م از توافق با قيصر براى بازگشت شارل دوازدهم به كشور سوئد ناكام ماند، براى جنگ با او آماده گرديد.
به اين ترتيب قيصر پطرس ناگزير شد عمليات نظامى خويش را در نواحى درياى بالتيك آغاز و به تدريج به سوى جنوب پيشروى كند. نيروهاى عثمانى در ساحل رودخانه بروت در انتظارش بودند، به طورى كه در معرض نابودى كامل قرار گرفت. همين امر او را وادار ساخت تا معاهده‌اى را به امضا برساند كه به موجب آن روسيه از درياى آزوف عقب‌نشينى كند و دژهاى طغيان (تاگانروگ) را به طور كامل نابود سازد. با اينكه اين معاهده به طور كامل موافق مصالح باب عالى نبود با آن موافقت كرد. به اين دليل كه مى‌خواست آن نواحى‌اى را كه به موجب معاهده كارلوويچ از دست داده بود بازپس گيرد.
در سال ١٧١٤ م بر اثر اختلافى كه در كوه سياه پيش آمد باب عالى به ونيز حمله كرد و اندك زمانى بعد اين جمهورى متصرفاتش را در موره و جزاير آركييل از دست داد.
امير اوجين دست به كار گرفتن آخرين دژهاى عثمانى در سرزمين مجارستان مى‌گردد و در سال بعد خود بلگراد را به تصرف درمى‌آورد. بار ديگر دولتهاى اروپايى مداخله كردند و پيمان پازاروويچ «٢» در روز ٢١ تموز سال ١٧١٨ م بسته شد. به موجب اين پيمان باب عالى به‌