شمارى از شهرهاى اسلامى- مانند معرة النعمان- در مقابل تهاجم صليبيها مقاومت كردند ولى حاكمان برخى ديگر از شهرها- مثل حماة، شيزر و طرابلس، حمص ترجيح دادند كه از جنگ كناره بگيرند و با مهاجمان از در صلح درآيند ولى كشتارهاى صليبيها، پس از رسيدن به آسياى صغير، در طول مسير و هنگام رسيدن به انطاكيه و در ادامه در قدس و ديگر شهرهاى فلسطين خشم مسلمانان را برانگيخت و همچنين ادامه مبارزطلبيهايشان با پاسخ مناسب مسلمانان روبه‌رو گرديد. «١» در طى اين دوران آشكار شد كه امارتهاى پراكنده شام تضعيف گرديده و قدرت مقابله با مبارزطلبى صليبيها را ندارد. در شمال، قليچ ارسلان از رهبران نيرومند سلاجقه توان پايدارى نداشت و صليبيها پايتختش، نيقيه، را از او گرفتند و ضعيف‌ترش كردند- اما تركمانانى كه به آناطولى مهاجرت كرده بودند، وسايل لازم را براى تشكيل يك سپاه در اختيار او قرار دادند و ساكنان منطقه، آماده وارد آوردن فشار بر مسيحيان گشتند.
آناطولى نيز زير سلطه سلسله دانشمنديه بود؛ كه از نيرومندترين امارتهاى سلاجقه در بخش شمال شبه جزيره آسياى صغير به شمار مى‌رفت. امير دانشمندى، انوشتگين، با پيروزى بر صليبيها شهرت فراوانى كسب كرد و بوهمند را به اسارت درآورد. به اين ترتيب او نخستين‌