در بريشتر نزديك سرقسطه، سپاه نورمان به سرقسطه نزديك شد و آن را محاصره كرد.
يوسف بن سليمان بن هود در كار دفاع كوتاهى ورزيد و مردم را به حال خود رها كرد. دشمن مدت چهل روز به محاصره ادامه داد. آذوقه كم شد و مردم با يكديگر به منازعه برخاستند.
چون اين خبر به دشمن رسيد، جنگ و محاصره را شدت بخشيد و با پنج هزار نيروى زره پوشيده وارد حومه شهر شد. مردم به وحشت افتادند و به دژ پناه بردند. جنگهاى سختى ميان طرفين درگرفت و پانصد تن از فرانكها به قتل رسيدند. ساكنان شهر از زندگى نوميد و از مال و ناموس خود درگذشتند و تنها براى جان خودشان امان خواستند. دشمن نخست به آنان امان داد، اما همين كه از سنگرها بيرون آمدند، پيمان را شكست و به آنان خيانت ورزيد و همه را كشت. مال و كالاى بى‌شمارى به دست دشمن افتاد. به طورى كه به يكى از فرماندهان كه به دژ شهر نزديك بود- يعنى فرمانده سپاه رم- ١٥٠٠ دوشيزه و پانصد بار شتر كالا و زيورآلات و جامه رسيد. شمار كشتگان و اسيران نيز صد هزار تن برآورد شده است. «١» معتضد بن عباد و پس از او معتمد بن عباد از نخستين كسانى بودند كه خطر فزاينده از سوى شمال را درك كردند و همه كوشش خود را براى ايجاد وحدت و افزايش قدرت اندلس به كار بستند و موفق گرديدند- بيشتر- سرزمينهاى جنوبى مثل قرطبه، اشبيليه، بطليوس، شلب، ولبه، شلطيش شنتمريه، قرمونه، مورو، ركش، رنده را يكپارچه سازند و رياست اندلس را به دست گيرند. ولى قدرت مقابله با شورش پادشاهان مسيحى در شمال را نداشتند.
اميران اسلامى بايد باجگزار مى‌شدند و به نوشته منابع عربى اين امر موجب افزايش طمع‌