در سال بعد «شنت يعقوب در كامپوستيلا» «١» را به آتش كشيد، ولى نهايت كوشش را براى عدم تعرض به اماكن مقدس به خرج داد. در سال ٩٨٦ م منصور بر بارسلون چيره گشت و تصميم گرفت كه جزيره را يكپارچه سازد و به شكل روزهاى پس از فتح نخست درآورد و آنگاه، بى‌درنگ از كوه‌هاى پيرنه بگذرد. اما مرگ وى به سال ١٠٠٢ م فرا رسيد و موفق به انجام اين كار نگرديد.
پس از درگذشت منصور قدرت مسلمانان رو به ضعف نهاد، با وجود اين، نيروى دريايى آنان توانست به انتيب، بر ساحل لاجوردى، به سال ١٠٠٣ م و پيزا در ايتاليا به سال ١٠٠٥ م و ناربون در فرانسه به سال ١٠٢٠ م حمله كند. اما اين يورشهاى منظم مدت زمانى متوقف شد و مسيحيان فرصت يافتند تا ضد حمله‌هاى خود را آغاز كنند.
نخستين نشان ناتوانى مسلمانان در اندلس، پس از منصور، تجزيه خود اندلس بود؛ كه اميران و فرماندهان در نواحى و پايگاههاى خود اعلا روزهاى سرنوشت ساز در جنگهاى صليبى ٤٠ ب. اوضاع در جبهه مسيحيان شمال ص : ٣٨ م استقلال كردند. بنى‌حمود در ملقا، دولت بنى‌جهور در قرطبه، بنى‌عباد در اشبيليه، دولت بنى‌افطس در بطليوس، بنى يحيى در لبله، بنى‌مزين در باجه و شلب، بنى‌بكرى در ولبه و جزيره شلطيش، بنى‌هارون در شنتمريه، بنى‌ذى‌النون در طليطله، بنى‌مناد در غرناطه، بنى‌برزال در قرمونه، بنى‌دمر در مورور، بنى خرْزون در اركش، بنى‌يغرن در رنده و عامريه در مريه تشكيل گرديد. به علاوه مملكت دانيه و جزائر؛ دولت بلنسيه؛ امارت پونت و مملكت ساراگوسا».