سرانجام در ١٦٩٥ م سلطان مصطفى دوم به جاى عمويش احمد دوم به تخت نشست و فرماندهى كل مجارستان را خود به عهده گرفت. او از قدرت صدر اعظم كه مدت پنجاه سال زير سلطه خانواده كوپريلى «١» بود كاست. او موفق شد تمشوار «٢» را آزاد سازد. اما امير اوجين «٣» حاكم سافو موفق شد سپاه عثمانى را در «زنطه» واقع در ساحل رودخانه «تيس» در ١١ سپتامبر سال ١٦٩٦ م شكست دهد. در اينجا زمام امور را مرد ديگرى از خاندان كوپريلى يعنى «عموجه‌زاده حسين» به دست گرفت.
در همين دوره قيصر پطرس «٤» نيز جنگ بر ضد عثمانيها را آغاز كرد و در سال ١٦٩٦ م موفق به گشودن آزوف- آزاق- گرديد. سلطان ميانجيگرى پيشنهادى بريتانيا و هلند را پذيرفت و به دنبال آن در ٢٦ ژوئن ١٦٩٩ م پيمان صلحى در دركارلوچ به امضا رسيد. طبق اين پيمان باب عالى ناچار شد از ترانسلوانيا تا تمشوار به نفع خاندان هابسبورگ بيرون رود و مجارستان را تقريباً به طور كامل و بخش اعظم اسلوونى «٥» و كرواسى را نيز تخليه كند.
همچنين باب عالى ناگزير شد تا از كامنگ و همه جاهايى كه در بودوليا فتح كرده بودند و نيز از اوكراين عقب‌نشينى كند، در حالى كه ونيزيها از موره و چند جاى ديگر در دلماسيا دست كشيدند. حقيقت اين است كه سلطان پس از آن به ادرنه عقب نشست و اندكى بعد شورشى برپا شد كه وى را ناچار ساخت به نفع برادرش احمد كنار رود.