به حسب اتفاق در همين دوره «باليان پسر پيرزان»، حاكم رمله، كه در نزد صليبيها مقامى نزديك به پادشاه داشت، به بيت‌المقدس رسيد. «١» باليان همه توان خويش را در بيت‌المقدس به كار بست. با پناه آوردن ساكنان مناطق پيرامونى به شهر، جمعيت رو به فزونى نهاد. اما از ميان آنها تنها شمار اندكى به كار جنگ مى‌آمدند. زيرا به ازاى هر مردى پنجاه زن و كودك وجود داشت؛ و در همه شهر به جز دو سوار نبود. باليان چاره‌اى جز اين نديد كه همه كودكان نجيب‌زاده بالاى شانزده سال را در شمار سواره نظام درآورد. همين طور سى تن از طبقه بورژواها را در زمره سواران درآورد. دسته‌هاى مردان به راه افتادند تا پيش از بسته شدن راهها به وسيله مسلمانان آذوقه كافى گرد آورند. باليان خزانه پادشاهى را تصرف كرد و بر اموال پاسبانان معبد كه هانرى دوم پادشاه انگلستان فرستاده بود دست گذاشت و كار به جايى كشيد كه نقره‌هاى سقف كليساى قيامت را كند؛ و فرمان داد هر كس توان دارد بايد سلاح برگيرد.
پيش‌قراولان سپاه صلاح‌الدين به فرماندهى يكى از اميران در نيمه رجب ٥٨٣ ه/ ٢٠ سپتامبر ١١٨٧ م به قدس رسيدند. امير همراه گروهى از يارانش بى‌باكانه پيش مى‌راند تا به يك گروه از نيروهاى شناسايى فرنگيان برخورد. طرفين با يكديگر به پيكار برخاستند و او با چند تن از يارانش به دست فرنگيان به قتل رسيدند. قتل وى بر مسلمانان گران آمد و فقدانش دل آنان را به درد آورد؛ و رفتند تا در نزديكى قدس فرود آمدند. شمار مردان بالاى باروى شهر آن قدر