ترتيب آن عاملى كه موجب انگيزش دوباره تعصب اسلامى گرديد، تعصب مسيحيت بود كه با كينه‌اى كه از مسلمانان به دل داشتند خونشان را ريختند و حرمت مقدسات آنان را شكستند.
در دوره‌هاى بعد شمارى از خردمندان لاتين درصدد ايجاد زمينه همكارى ميان مسيحيان و مسلمانان برآمدند، اما ياد كشتارهاى گذشته راه رسيدن به هر گونه توافقى را مى‌بست. از اين رو پس از آن كه صلاح‌الدين در جنگ حطين در سال ١١٨٧ م به پيروزى رسيد، اقدام به برچيدن پادشاهى بيت‌المقدس را كرد و سپس شهرهاى يافا، تبنين، صيدا، جبيل، بيروت، عسقلان و مناطق مجاور آن را فتح كرد. پس از فتح عسقلان صلاح‌الدين در بيرون شهر مستقر شد و از آنجا يگانهاى رزمى را به مناطق مجاور اعزام كرد. به اين ترتيب رمله، داروم، غزه، مشهد ابراهيم خليل، تبنين، بيت‌لحم، بيت‌جبريل، نطرون و همه مناطق متعلق به پاسبانان معبد به تصرف درآمد.
صلاح‌الدين پس از فراغت از كار عسقلان و شهرهاى مجاور، به سوى بيت‌المقدس حركت كرد. وى پيشتر از مصر تقاضاى ناوگان كرده بود؛ در نتيجه يك ناوگان از جنگجويان به رهبرى حسام‌الدين لؤلؤ حاجب، كه به شجاعت و نيك‌سيرتى مشهور بود، اعزام گشت. اينان با استقرار در دريا راه را بر فرنگيان مى‌بستند و كشتيها و ناوهاى جنگى آنان را به غنيمت مى‌گرفتند.
دفاع از قدس بر عهده كشيش بزرگ فرنگيان موسوم به هِرَقْل و كسانى كه از نبرد حطين جان سالم به در برده بودند قرار داشت. اينان نيروهاى خود را بسيج كردند و ساكنان عسقلان و نواحى مجاور نيز به آنها پيوستند. اينان گروه بسيار بزرگى را تشكيل مى‌دادند كه مرگ را به مراتب آسان‌تر از آن مى‌ديدند كه بيت‌المقدس از چنگ آنان بيرون آيد و به دست مسلمانان بيفتد. اينان بذل مال و جان و زن و فرزند را تنها بخشى از وظيفه خود در قبال حفظ و دفاع از بيت‌المقدس مى‌دانستند. «١»